Van keukenmonteur naar €40K per maand. De origin story

Het boerendorp en de jongen die altijd net deed alsof

Laten we beginnen waar het echt begon. Een dorp in Zeeland. Een jongen die een hele andere versie was van wie ik nu ben. Onzeker. Dik. In een positie waar ik niet wilde zitten. Ik werd wakker, ging naar school, ging naar huis, beetje blowen, tijd vullen. En elke dag dezelfde vraag in mijn hoofd: is dit nou waar ik voor leef?

De pijn van die periode was niet dat het slecht was. Het was dat het comfortabel was. Een patroon in een omgeving waar ik in zat. Mensen om me heen die hetzelfde waren en die mij kenden als die persoon. Ik deed me beter voor dan dat het was. Beetje lachen, beetje tijd verspillen, beetje drinken, beetje dames achterna. Want ja, wat doe je anders?

Drie diploma's heb ik gehaald. Niet omdat ik ze nodig had. Omdat ik gewoon niet wist wat ik echt wilde. Een diploma halen is iets te doen hebben. Het voelt als vooruitgang. Het is comfortabel. Maar het is geen richting.

De keukens en het mager broodloon

Daarna kwam de bouw. Fulltime keukens monteren als zzp'er. Vroeg op, ver rijden, spullen tillen. Boren, frezen, schroeven. Een rug die elke avond protesteerde. Twee tot drie K per maand. Geen pensioenopbouw. Geen flexibiliteit. Geen toekomst die er anders uitzag dan de dag ervoor.

Wat ik wilde was het tegenovergestelde. Reizen naar mooie plekken. Goeie restaurants. Goed kunnen zetten voor mezelf en voor de mensen van wie ik hou. Baas zijn van mijn eigen tijd. Niemand die mij kon vertellen wat ik moest doen, hoe ik het moest doen, wanneer ik het moest doen. In plaats van werken aan iemand anders zijn droom, mijn eigen droom maken.

Dus zoals iedereen ging ik op YouTube zoeken. Hoe begin je met online ondernemen? Iedere video had een ander antwoord. Dropshippen. Trading. Affiliate marketing. Agency. E-commerce. Ik probeerde een e-commerce brand. Ik probeerde een agency. Allemaal letterlijk gefaald. Geld verbrand. Tijd weggegooid. Een patroon van proberen en falen, proberen en falen.

Op een gegeven moment dacht ik gewoon: misschien is dit niet voor mij weggelegd. Misschien is het voor andere mensen, niet voor mij. En toen vond ik sales.

Waarom sales aansloeg waar de rest faalde

Sales sprak me aan om één reden. Ik was afhankelijk van mezelf. E-com is afhankelijk van een product, van leveranciers, van advertentiekosten, van markt-timing. Een agency is afhankelijk van klanten die je nog niet hebt en services die je nog niet kan leveren. Sales is afhankelijk van één ding: hoe goed jij het gesprek voert.

Als ik 110% wilde geven, kon ik 110% geven. Niks zou me tegenhouden behalve mijn eigen skill, waar ik naartoe wilde, en de limited beliefs die ik had. En die limited beliefs zaten letterlijk in het dorp waar ik zat.

Ik investeerde €7.500 in een coaching traject. Eerlijk? Ik had er niet zoveel aan als ik had gehoopt. Het zette me wel in een richting. Maar uiteindelijk moest ik het zelf uitvogelen. Door zelf te puzzelen, door te netwerken, door te falen, op te staan, weer te proberen. En ik zat vast op die €3 tot €4K per maand. Niemand leerde me hoe ik door dat plafond heen moest. Wat ik later doorzag, schreef ik op in een aparte post over waarom volume zonder structuur je slechter maakt. In die tijd wist ik dat gewoon nog niet.

De stap uit het dorp

Op een dag kwam de gedachte. Fuck it. Ik moet weg. Weg uit mijn comfortabele positie. Iedereen om me heen was super comfortabel. En toen besefte ik: ik wil hier niet meer zijn. Niet uit boosheid. Uit helderheid.

Ik ging mijn dorp uit en zat in Bali. En in één keer gebeurde het. Mijn eerste 10K maand. Ik kan het eigenlijk nog steeds niet geloven. Niet zomaar uit de lucht. Een directe consequentie van weg zijn uit dat patroon. Nieuwe energie. Mensen om me heen die verder waren dan ik. Dagelijks oefenen. Geen comfortabele bevriezing meer. Een plek waar de standaard hoger lag dan wat ik gewend was.

En toen maakte ik een gigantische fout. Ik ging terug naar het boerendorp. Viel weer in oude patronen, in die oude versie van mezelf. Ik begon weer te twijfelen. En toen dacht ik: nee. Voor goed weg. Want ergens was duidelijk geworden dat de omgeving geen ding is wat naast je staat. De omgeving is je staat. Verander de omgeving en je staat verandert mee.

Waarom het consistent werd vanaf dat moment

Sindsdien is het een soort nonstop groei geweest. €10K naar €15K. €15K naar €25K. €25K naar €29.500. En nu onderweg naar de ton-maand. Dat klinkt als marketing. Het is geen marketing. Het is gewoon wat er gebeurt als je consistent in jezelf investeert, consistent oncomfortabele keuzes maakt, en weigert in je oude patroon te kruipen.

Wat ik al die tijd deed was simpel. Ik bleef investeren in dingen die ik niet wist. Niet in dingen die ik al beheerste. €5K geïnvesteerd. €7K geïnvesteerd. €9K in een stukje personal brand coaching. Ik beperkte mezelf niet tot wat ik al kende. Ik liet mezelf exponentieel groeien door consistent in nieuwe gebieden te stappen.

Want als ik wist hoe je verder groeit dan €40K, had ik dat allang gedaan. Aan de werkethiek lag het niet. Het lag ergens anders. Aan de wil om mezelf in oncomfortabele posities te zetten. En dat doen de meeste mensen niet. Snap je? Dat is geen toeval. Dat is letterlijk menselijk bepaald sinds de prehistorie. Je hersenen zoeken comfortabele posities. Je lichaam wil rust. En als je weet dat discomfort de reden is dat je verder komt, waarom omarm je het dan niet?

Het echte verschil tussen toen en nu

Het bizarre is. Ik ben nog geen twee jaar verder. Het leven is compleet veranderd. Ik reis. Ik bouw. Ik zit in een penthouse om 12:30 's nachts en realiseer me hoe vroeg het allemaal nog is.

En ik heb ondertussen 16 jongens geholpen die beginnen op dezelfde plek waar ik begon. Niet omdat ik anders ben dan zij. Omdat ik gewoon de simpele guy ben die heeft ingezien dat hard werken voor je eigen ambitie net zo zwaar is als 9 tot 5 voor iemand anders, maar de uitkomst exponentieel groter is. En het enige wat je tegenhoudt is jezelf.

Vandaag had ik nog een pif van €6.000. €1.200 commissie. Dat is wat ik bijna een halve maand voor moest werken in de keukens. En het kwam voort uit een paar oncomfortabele stappen die ik op het juiste moment heb gezet. Niet meer dan dat. Het is geen geheim en geen talent. Het zijn keuzes.

Waarom dit verhaal er toe doet voor jou

Niet omdat je hetzelfde pad moet bewandelen. Wel omdat het verhaal één principe blootlegt. Het is niet de markt die je tegenhoudt. Niet je intelligentie. Niet je opleiding. Drie diploma's en dyslexie heb ik op zak. Het ligt nooit aan dat soort dingen. Wat je tegenhoudt is jouw bereidheid om uit het patroon te stappen waarin je nu zit. Een dorp. Een baan. Een vriendengroep. Een dagindeling. Een rol in je eigen hoofd.

Je gaat nooit spijt hebben van de dingen die je wel hebt gedaan. Je gaat altijd spijt hebben van de dingen die je nooit hebt gedaan. Wat als ik het niet doe? Dat is de vraag die je vasthoudt. Niet: wat als ik faal? Faal is reversibel. Niet doen is dat niet. Dat is gewoon weg.

Of je nou nul verdient, of je nou vastzit op €4 tot €5K, of je nou worstelt op €50K en de volgende sprong niet maakt. Het patroon is hetzelfde. Stoppen met uitstellen is geen mindset hack. Het is een keuze die je op een avond maakt, en de volgende ochtend gewoon doorvoert.

Wat je nu kan doen

Geen pitch. Wel duidelijkheid. Als dit verhaal iets in je raakte, is dat een signaal. Niet dat je The Closer Society moet kiezen. Wel dat er ergens een patroon is waarvan je weet dat je er uit moet. Vul de vragenlijst in als je wil zien of dit pad bij je past. En als het niet bij je past: weet dat die stap er sowieso een keer moet komen. Anders blijf je hebben wat je krijgt.

Ik hoop dat iemand deze tekst leest, hem helemaal afmaakt, en mij over een jaar appt: Olivier, ik heb die stap gezet, en bedankt. Want ik weet dat als een normale jongen met dyslexie, drie diploma's, en een achtergrond in de bouw dit voor elkaar krijgt, jij veel verder kan komen dan ik.