Van keukenmonteur naar €40K per maand. De origin story

Het boerendorp en de jongen die altijd net deed alsof

Laten we beginnen waar het werkelijk begon. Een dorp in Zeeland. Een jongen die een hele andere variant van zichzelf was dan wie ik nu ben. Onzeker. Dik. In een positie waarin ik niet wilde zijn. Ik werd wakker. Ging naar school. Ging naar huis. Een beetje blowen. Tijd voldoen. En elke dag dezelfde vraag in mijn hoofd: is dit nou waar ik voor leef?

De pijn van die periode was niet dat het slecht was. De pijn was dat het comfortabel was. Een patroon in een omgeving waar ik in zat. Mensen om me heen die hetzelfde waren en die mij kenden als die persoon. Ik deed me beter voor dan dat het was. Beetje lachen. Beetje tijd verspillen. Beetje drinken. Beetje dames achterna gaan. Want ja, hè. Wat doe je anders?

Drie diploma's haalde ik. Niet omdat ik ze nodig had. Omdat ik niet wist wat ik werkelijk wilde. Een diploma halen is iets te doen hebben. Het voelt als vooruitgang. Het is comfortabel. Maar het is geen richting.

De keukens en het mager broodloon

Daarna kwam de bouw. Fulltime keukens monteren als zzp'er. Vroeg op. Ver rijden. Spullen tillen. Boren, frezen, schroeven. Een rug die elke avond protesteerde. Twee tot drie K per maand. Geen pensioenopbouw. Geen flexibiliteit. Geen toekomst die er anders uitzag dan de dag ervoor.

Wat ik wilde was tegenovergesteld. Reizen naar mooie plekken. Mooie restaurants. Goed kunnen zetten voor mezelf en de mensen van wie ik hou. Baas zijn van mijn eigen tijd. Niemand die mij kon vertellen wat ik moest doen, hoe ik het moest doen, wanneer ik het moest doen. In plaats van werken voor iemand anders zijn droom, mijn eigen droom maken.

Dus zoals iedereen ging ik op YouTube zoeken. Hoe begin je met online ondernemen? Iedere video had een ander antwoord. Dropshippen. Trading. Affiliate marketing. Agency. E-commerce. Ik probeerde een e-commerce brand. Ik probeerde een agency. Allemaal letterlijk gefaald. Geld verbrand. Tijd weggegooid. Een patroon van proberen en falen, proberen en falen.

Op een gegeven moment dacht ik: misschien is dit niet voor mij weggelegd. Misschien is het voor andere mensen. Niet voor mij. En toen vond ik sales.

Waarom sales aansloeg waar de rest faalde

Sales sprak me aan om één reden. Ik was afhankelijk van mezelf. E-com is afhankelijk van een product, van leveranciers, van advertentiekosten, van markt-timing. Een agency is afhankelijk van klanten die je nog niet hebt en services die je nog niet kunt leveren. Sales is afhankelijk van één ding: hoe goed jij het gesprek voert.

Als ik 110% wilde geven, kon ik 110% geven. Niks zou me tegenhouden behalve mijn skill, waar ik naartoe wilde, en de limited beliefs die ik had. En die limited beliefs zaten letterlijk in het dorp waar ik zat.

Ik investeerde €7.500 in een coaching traject. Eerlijk gezegd had ik er niet zoveel aan als ik had gehoopt. Het zette me wel in een richting. Maar uiteindelijk moest ik het zelf uitvogelen. Door constant zelf uit te vogelen. Door te netwerken. Door te falen, op te staan, weer te proberen. En ik zat vast op die €3 tot €4K per maand. Niemand leerde me hoe ik door dat plafond moest. Wat ik later doorzag, schreef ik op in een aparte post over waarom volume zonder structuur je slechter maakt. Maar in die periode wist ik dat nog niet.

De stap uit het dorp

Op een dag kwam de gedachte. Fuck it. Ik moet weg. Ik moet weg uit mijn comfortabele positie. Iedereen om me heen was super comfortabel. En dat liet me realiseren: ik wil hier niet meer zijn. Niet uit boosheid. Uit helderheid.

Ik ging mijn dorp uit en zat in Bali. En in één keer gebeurde het. Mijn eerste 10K maand. Besef. Ik kan het eigenlijk nog steeds niet geloven. Niet zomaar. Niet vanuit de lucht. Een directe consequentie van weg zijn uit het patroon. Nieuwe energie. Mensen om me heen die verder waren dan ik. Dagelijks oefenen. Geen comfortabele bevriezingen meer. Ergens waar de standaard hoger lag dan ik gewend was.

En toen maakte ik de gigantische fout. Ik ging terug naar het boerendorp. Ik viel weer in oude patronen. In die oude variant van mezelf. Begon weer te twijfelen. En toen dacht ik: nee. Voor goed weg. Want ergens was helder geworden dat de omgeving niet iets was wat naast je staat. De omgeving is je staat. Verander de omgeving en je staat verandert mee.

Waarom het structureel werd vanaf dat moment

Sindsdien is het structureel een soort nonstop groei geweest. €10K naar €15K. €15K naar €25K. €25K naar €29.500. En nu onderweg naar de ton-maand. Dat klinkt als marketing. Het is geen marketing. Het is wat er gebeurt als je structureel investeert in jezelf, structureel oncomfortabele keuzes maakt, en structureel weigert om in je oude patroon te kruipen.

Wat ik al die tijd deed was simpel. Ik bleef investeren in dingen die ik niet wist. Niet in dingen die ik al beheerste. €5K geïnvesteerd. €7K geïnvesteerd. €9K in een stukje personal brand coaching. Ik beperkte mezelf niet aan wat ik kende. Ik liet mezelf exponentieel groeien door consistent in nieuwe gebieden te stappen.

Want als ik wist hoe je verder groeit dan €40K, had ik het allang gedaan. Aan de werkethiek lag het niet. Het lag aan iets anders. Het lag aan de wil om mezelf in oncomfortabele posities te zetten. Wat de meeste mensen niet doen. En dat is geen toeval. Dat is letterlijk menselijk bepaald sinds de prehistorie. Je hersenen zoeken comfortabele posities. Je lichaam wil rust. En als je weet dat discomfort de reden is dat je verder komt, waarom omarm je het dan niet?

Het echte verschil tussen toen en nu

Het bizarre is. Ik ben nog geen twee jaar verder. Het leven is compleet veranderd. Ik reis. Ik bouw. Ik zit in een penthouse om 12:30 's nachts en realiseer me hoe vroeg het allemaal nog is.

En ik heb ondertussen 16 jongens geholpen die beginnen op dezelfde plek waar ik begon. Niet omdat ik er anders ben dan zij. Omdat ik gewoon de simpele guy ben die heeft ingezien dat hard werken voor je eigen ambitie net zo zwaar is als 9 tot 5 voor iemand anders, maar de uitkomst exponentieel groter is. En het enige wat je structureel tegenhoudt is jezelf.

Vandaag had ik nog een pifje van €6.000. €1.200 commissie. Dat is wat ik bijna een halve maand voor moest werken in de keukens. En het kwam voort uit een paar oncomfortabele stappen die ik op het juiste moment heb gezet. Niet meer dan dat. Geen geheim. Geen talent. Wel keuzes.

Waarom dit verhaal er toe doet voor jou

Niet omdat je hetzelfde pad moet bewandelen. Wel omdat het verhaal één principe blootlegt. Het is niet de markt die je tegenhoudt. Het is niet je intelligentie. Het is niet je opleiding. Drie diploma's en dyslexie heb ik op zak. Het ligt nooit aan dat soort dingen. Wat je tegenhoudt is jouw bereidheid om uit het patroon te stappen waarin je nu zit. Een dorp. Een baan. Een vriendengroep. Een dagindeling. Een rol in je eigen hoofd.

Je gaat nooit spijt hebben van de dingen die je wel hebt gedaan. Je gaat altijd spijt hebben van de dingen die je nooit hebt gedaan. Wat als ik het niet doe? Dat is de vraag die je vasthoudt. Niet: wat als ik faal? Faal is reversibel. Niet doen is niet reversibel. Dat is gewoon weg.

Of je nou nul verdient. Of je nou vastzit op €4 tot €5K. Of je nou worstelt op €50K en de volgende sprong niet maakt. Het patroon is hetzelfde. Stoppen met uitstellen is geen mindset hack. Het is een keuze die je maakt op een avond, en de volgende ochtend gewoon doorvoert.

Wat je nu kan doen

Geen pitch. Wel duidelijkheid. Als dit verhaal iets in je raakte, is dat een signaal. Niet dat je The Closer Society moet kiezen. Wel dat er ergens een patroon is waarvan je weet dat je er uit moet. Vul de vragenlijst in als je wil zien of dit pad bij je past. En als het niet bij je past: weet dat de stap er één is die je sowieso een keer moet zetten. Anders blijf je hebben wat je krijgt.

Ik hoop dat iemand deze tekst leest, hem helemaal afmaakt, en mij over een jaar appt: Olivier, ik heb die stap gezet, en bedankt. Want ik weet dat als een normale jongen met dyslexie, drie diploma's, en een achtergrond in de bouw dit kan realiseren, jij veel verder kunt komen dan ik.