Het ene principe dat me uit de bouw haalde. Stoppen met uitstellen

De vraag die ik mezelf jarenlang stelde

Wat is nou echt de reden dat jij nog niet de vrijheid hebt die je zoekt? Niet op je inkomen via je baan, niet via sales, niet via wat dan ook. Wat zit daar echt achter?

Ik stelde mezelf die vraag heel, heel, heel lang. Tot ik op één punt uitkwam dat ik gewoon niet kon ontkennen. Ik was iets aan het uitstellen. Niet één ding, niet twee dingen, maar elke dag opnieuw. Elke beslissing waar het oncomfortabel werd, schoof ik verder naar de toekomst. En toen ik begreep waarom ik dat deed, op het niveau van mijn brein, ben ik echt gigantisch gaan groeien.

Dit is geen mindset-talk. Dit is gewoon biologie. Je brein is geprogrammeerd om pijn en gevaar te vermijden en plezier en veiligheid op te zoeken. Een oermechanisme dat ons ooit hielp met overleven, en dat in de moderne tijd vaak tegen je werkt. Want de pijn die je nu vermijdt is geen sabeltandtijger meer. Het is dat oncomfortabele gesprek dat je al weken voor je uitschuift, die ene actie die je al maanden uitstelt, die stap die je al lang weet dat je moet zetten.

Coping mechanisms. Een paraplu voor je brein

Een coping mechanism is gewoon een hulpmiddel dat we sinds de prehistorie in ons hoofd hebben zitten. Zie het als een paraplu. Als het regent klap je een paraplu open zodat de regendruppels niet op jou vallen. Je brein gebruikt diezelfde copingstrategieën om met emotie en spanning om te gaan.

Stel je voelt een oncomfortabel gevoel. Je weet niet zo goed wat je moet doen, je weet niet welke stap je moet zetten. Een gezonde reactie is dan, laat me even een rondje lopen. Laat me mediteren. Laat me in stilte zitten met dat gevoel.

Maar dat doe je niet. Wat je wel doet, je stelt je zelfstudie uit, je gaat Netflix kijken, je gaat scrollen, je gaat chillen met vrienden, je gaat het weekend uit. Allemaal coping mechanisms. Het probleem is niet eens dat ze fout voelen. Het probleem is dat ze geen productieve groei opleveren. Wordt het oncomfortabel, dan stel je het uit. Elke keer weer. En zo blijf je consistent in een comfortabele positie hangen waar je situatie nooit verandert.

Wees eerlijk, niet gezellig

Ik heb mezelf jarenlang betrapt op precies dit gedrag. "Ik ga het morgen doen." "Pas als mijn serie is afgelopen." "Ik start volgende week." En het ergste? Volgende week kwam, en dan was het ineens: "Oké, ik start volgende maand."

Wees eerlijk, niet gezellig. Hoe lang heb jij dat al? Hoeveel jaar stel je al iets uit waarvan je gewoon weet dat je het zou moeten doen? Twee jaar? Vier jaar? Zes jaar? De meeste closers en prospects die ik spreek, betrappen zichzelf erop dat ze al jaren dezelfde stap aan het uitstellen zijn.

Het is geen karakterfout. Het is je brein dat zijn werk gewoon doet. Mensen haten pijn en zoeken een manier om het tijdelijk te verdoven. "Ik heb zo'n lange dag gehad, ik ga Netflix kijken." "Ik heb zo'n lange dag gehad, ik ga scrollen." Dat zijn allemaal coping mechanisms. En wat super zonde is, als je dit blijft doen verandert je situatie nooit. Je bent het oncomfortabele consistent voor je uit aan het schuiven.

De dopamine-trap die je groei sloopt

Hier wordt het concreet. Bedrijven investeren letterlijk miljoenen om jou nog één scroll verder te laten kijken. Suikers en ongezonde voedingsmiddelen worden in eten gestopt zodat jij meer eet. Dat is geen complot, dat is gewoon hoe de moderne economie draait. En jouw oerinstinct, dat ooit was bedacht om je naar warmte te leiden als het koud werd, werkt nu tegen je.

Pijn voelt voor je brein als een bedreiging. Emotioneel of fysiek. Dus als jij een oncomfortabele stap wil zetten, ziet je brein dat als gevaar. Als je gewend bent op de bank te zitten of een serie te kijken en je wilt een keer werken aan jezelf, dan ziet je brein dat als oncomfortabel. Het denkt, ik moet hier wegrennen.

Wat doe je dan? Je opent je telefoon, je doet één scroll, en je krijgt direct dopamine. Een snelle beloning wint altijd van een lange-termijn visie. Netflix, scrollen, alcohol, ze geven direct een dopamine-hit. Het lost niks op, maar het voelt nu beter. Daardoor voelt het harde, moeilijke werk nu als dopamineloos. Terwijl je weet dat je lange-termijn doelen helemaal niet in die goedkope coping mechanisms zitten. Die zitten in het harde werk en het oncomfortabele doel.

Niet wachten op het gevoel

Hier is wat ik geleerd heb in tweeënhalf jaar. Wachten op het juiste gevoel werkt niet. Wachten op motivatie werkt ook niet. En wachten op het juiste moment al helemaal niet.

Het enige wat wel werkt is realiseren wat er gebeurt in je hoofd op het moment dat je iets wil uitstellen, en de actie alsnog nemen. Niet omdat het lekker voelt of omdat je gemotiveerd bent. Maar omdat je weet dat dit precies het patroon is waar je oerbrein je naartoe duwt, en jij vandaag besluit om die stap niet te volgen.

Eén oncomfortabele stap nemen breekt het patroon niet. Maar honderd oncomfortabele stappen na elkaar herprogrammeert je brein wel. Je dopamine-systeem leert dan dat hard werken ook een beloning is. Niet dezelfde snelle hit als een scroll. Een diepere beloning. De beloning van vooruitgang.

Mijn eigen verhaal. Geen marketing-praatjes

Tweeënhalf jaar geleden was ik keukenmonteur als zzp'er. Mager broodloon, lichaam kapot van de uren in de bouw, en de wetenschap dat er gewoon meer moest zijn. Ik investeerde 7,5K in coaching. Voor mij toen echt veel geld, eerlijk. Ik begon met high-ticket sales en leerde één ding dat alles veranderde, je kan het gewoon niet faken. Als je het werk er niet in stopt, dan gaan deuren zichzelf niet aantikken.

Maar wat ik je hier vertel ging vooraf aan dat alles. Voordat ik die 7,5K kon investeren moest ik gewoon ophouden met uitstellen. Voordat ik die uren in coaching kon stoppen moest ik mijn coping-patronen leren herkennen. Voordat ik mijn eerste deal kon sluiten moest ik begrijpen dat mijn brein actief tegen mijn lange-termijn doelen aan het werken was.

Vandaag draai ik consistent €40K plus per maand. Ik close zelf nog elke week, ik reis tussen continenten. Niet omdat ik een soort van talent heb dat anderen niet hebben. Het is omdat ik op één moment besloten heb dat ik mijn coping mechanisms niet meer zou gebruiken als excuus. Niet de ene week wel en de andere niet. Gewoon, consistent, altijd.

De inzicht-vraag. Wees brutaal eerlijk

Pak een notitieblok. Schrijf op: wat heb ik de afgelopen 12 maanden uitgesteld waarvan ik weet dat ik het moet doen?

Niet wat je had moeten doen volgens iemand anders. Niet wat klinkt als hard werken. Maar wat jij weet dat de stap is. Die ene actie die alles zou kunnen verschuiven. Misschien is het een coaching kopen. Misschien is het je baan opzeggen. Misschien is het je vrouw of je partner het echte gesprek voeren over wat je écht wilt. Of een eerste call boeken voor een traject dat je eng vindt.

Je weet welke het is. Je voelt het letterlijk terwijl je dit leest. Dat ene ding waar je hoofd direct naartoe ging. Dat is wat je al jaren aan het uitstellen bent. En dat is exact wat je brein classificeert als bedreiging, terwijl het in werkelijkheid je grootste versterking is.

Het verschil tussen comfortabel en groei

Comfortabel is geen neutrale staat. Comfortabel is achteruitgang verkleed als rust. Elke keer dat je kiest voor de paraplu in plaats van de regen vergroot je de afstand tussen waar je nu staat en waar je wilt zijn. Niet doordat je iets fout doet. Doordat je gewoon niks doet.

De closers in The Closer Society die binnen drie maanden van €4K naar €15K springen doen eigenlijk niet meer dan anderen. Ze stellen gewoon minder uit. Ze nemen die oncomfortabele actie waar anderen aarzelen. Ze plannen die call die ze eigenlijk liever niet zouden plannen. Ze geven die feedback die ze liever niet geven. Ze nemen die beslissing waar ze al weken op zitten te kauwen. Niet één keer. Consistent. Elke dag.

De vraag is niet: heb jij het in je? De vraag is, ga jij vanaf vandaag stoppen met de coping mechanisms die je groei al jaren aan het vertragen zijn?

Begin met één ding

Niet alle uitstelpatronen tegelijk willen breken. Dat werkt niet, dat is gewoon een nieuwe vorm van uitstellen verkleed als ambitie. Pak één ding. De kleinste, scherpste actie die je al maanden hebt geparkeerd.

Doe het deze week. Niet morgen. Deze week. En als je het deze week echt doet, dan begin je een patroon te bouwen dat sterker wordt dan je oerinstinct. Het wordt makkelijker. Niet omdat de actie makkelijker wordt. Omdat je hersenen leren dat groei ook een soort van veiligheid is.

Het verschil tussen waar je twee jaar geleden was en waar je nu staat, en het verschil tussen waar je nu staat en waar je twee jaar verder kunt zijn, zit in deze ene keuze. Niet vandaag groot. Vandaag klein. Maar wel vandaag.

Als je klaar bent om dit niet meer alleen te doen, en je wilt consistent leren hoe je dit principe vertaalt naar high-ticket closing, lees dan meer over de complete CGD- en IOIB-frameworks. Of vul de vragenlijst in en kijk of de Society past bij waar jij nu staat.